نسیــــــــــــــــــم سحـــــــــر

اللّهم صلِّ َعَلی المَهدی وَ عَجِّل فَــرَجَه

وَ سَهِّــل مَخرَجَه وَامنُن  عَلَینـا رَأفَتَه وَ

رَحمَتَــه وَ دُعــائَـه  وَ خَیــره وَ زیــارَتَــه

خدا كند كه رضايم فقط رضاي تو باشد

هواي نفس نباشد همه هواي تو باشد

خدا كند كه گذارت فتد به منظر چشمم

كه سجده گاه نمازم به جاي پاي تو باشد

=================
=================

ما در کوچه هاي تنگ زمانه،

بر ياري غايبمان،

سيلي که هيچ...

غصه هم نخورده ايم!

=================
=================

یا صاحب العصر والزمان

ما را به جبر هم که شده سر به زیر کن

خیری ندیده ایم از این اختیارها

=================
=================

اللّهُمَّ اِنّى‏ اَعُوذُ بِكَ مِنْ نَفْسٍ لا تَشْبَعُ ،

وَ مِنْ قَلْبٍ‏ لا يَخْشَعُ ، وَمِنْ عِلْمٍ لا يَنْفَعُ ،

وِ مِنْ صَلوةٍ لا تُرْفَعُ ، وَ مِنْ دُعآءٍ لا يُسْمَعُ

اَللّهُمَّ اِنّى‏ اَسْئَلُكَ الْيُسْرَ بَعْدَ الْعُسْرِ ،

وَالْفَرَجَ بَعْدَ الْكَرْبِ ، وَ الرَّخآءَ بَعْدَ الشِّدَّةِ ،

اَللّهُمَّ ما بِنا مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنْكَ ،

لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ اَسْتَغْفِرُكَ وَ اَتُوبُ اَلِيْكَ .


تو که باشی برای من کافی است

چه نیـــازی است هیچ کس ها را؟


=================
=================

هرچه دیدیم ازاین چشم،همه نقش برآب است

نیست نقشی که در آیینه ی ادراک بماند

جز صدای سخن عشق صدایی نشنیدم

که در این همهمه ی گنبد افلاک بماند

=================
=================

می‌روم وز سر حسرت به قفا می‌نگرم

خبر از پای ندارم که زمین می‌سپرم

می‌روم بی‌دل و بی یار و یقین می‌دانم

که من بی ‌دل بی یار ، نه مرد سفرم

خاک من زنده به تأثیر هوای لب توست

سازگاری نکند آب و هوای دگرم

وه که گر بر سر کوی تو شبی روز کنم

غلغل اندر ملکوت افتد از آه سحرم

پای می ‌پیچم و چون پای ، دلم می‌پیچد

بار می‌بندم و از بار فروبسته ‌ترم

چه کنم دست ندارم به گریبان اجل

تا به تن در غمت پیرهن جان بدرم

آتش خشم تو برد آب من خاک آلود

بعد از این باد به گوش تو رساند خبرم

هر نوردی که ز طومار غمم باز کنی

حرف‌ها بینی آلوده به خون جگرم

نی مپندار که حرفی به زبان آرم اگر

تا به سینه چون قلم بازشکافند سرم

به هوای سر زلف تو درآویخته بود

از سر شاخ زبان ، برگ سخن‌های ترم

گر سخن گویم من بعد شکایت باشد

ور شکایت کنم از دست تو پیش که برم

خار سودای تو آویخته در دامن دل

ننگم آید که به اطراف گلستان گذرم

بصر روشنم از سرمه خاک در توست

قیمت خاک تو من دانم که اهل بصرم

گر چه در کلبه خلوت بودم نور حضور

هم سفر به که نماندست مجال حضرم

سرو بالای تو در باغ تصور برپای

شرم دارم که به بالای صنوبر نگرم

گر به تن بازکنم جای دگر باکی نیست

که به دل غاشیه بر سر به رکاب تو درم

گر به دوری سفر از تو جدا خواهم ماند

شرم بادم که همان سعدی کوته نظرم

به قدم رفتم و ناچار به سر بازآیم

گر به دامن نرسد چنگ قضا و قدرم

شوخ چشمی چو مگس کردم و برداشت عدو

به مگسران ملامت ز کنار شکرم

از قفا سیر نگشتم من بیچاره هنوز

می‌روم وز سر حسرت به قفا می‌نگرم

=================
=================

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است

ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری

دانی که رسیدن هنر گام زمان است

تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی

بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است

آبی که بر آسود زمینش بخورد زود

دریا شود آن رود که پیوسته روان است

باشد که یکی هم به نشانی بنشیند

بس تیر که در چله ی این کهنه کمان است

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه

این دیده از آن روست که خونابه فشان است

دردا و دریغا که در این بازی خونین

بازیچه ی ایام دل آدمیان است

دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت

این دشت که پامال سواران خزان است

روزی که بجنبد نفس باد بهاری

بینی که گل و سبزه کران تا به کران است

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی

دردی ست درین سینه که همزاد جهان است

از داد و داد آن همه گفتند و نکردند

یارب چه قدر فاصله ی دست و زبان است

خون می چکد از دیده در این کنج صبوری

این صبر که من می کنم افشردن جان است

از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود

گنجی ست که اندر قدم راهروان است